Home > Θέατρο

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΜΑΓΙΑ ΝΤΕΛΕΖΟΥ
«Σήμερα μάς λείπουν φωτισμένα μυαλά με κίνητρό τους την αλήθεια»





Athens24.gr: Είσαι μια προσωπικότητα με ποικίλα ενδιαφέροντα και πολλαπλές ανησυχίες. Πώς πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με τα θεατρικά δρώμενα και τη σκηνοθεσία; Ποιοι ήταν οι δημιουργοί-σημεία αναφοράς για εσένα;

Μάγια Ντελέζου:
Δε θα σας πω κάτι πρωτότυπο, ανακάλυψα μέσα μου το «μικρόβιο» της σκηνικής έκφρασης κάπου εκεί στην εφηβεία, όχι τόσο μέσα από τις σχολικές παραστάσεις, όσο από την επαφή μου με κείμενα μεγάλων συγγραφέων -αρχαίων κλασικών αλλά και σύγχρονων δραματουργών- που λάτρευα να τα αναλύω και να τα φαντάζομαι στη σκηνή με χίλιους δυο τρόπους… Μεγαλώνοντας, η ζωή με οδήγησε σε άλλα μονοπάτια, σπούδασα επικοινωνία, άρχισα να δουλεύω στη διαφήμιση σαν κειμενογράφος… και κάπου εκεί, το μικρόβιο ξαναχτύπησε! Εντάχθηκα σε ερασιτεχνικές και πειραματικές θεατρικές ομάδες, ενώ παράλληλα δούλευα και σπούδαζα θέατρο κοντά σε κορυφαίους δασκάλους –στάθηκα πολύ τυχερή σ’ αυτό- και φυσικά, αυτοί ήταν και οι άνθρωποι που καθόρισαν τη σημερινή μου καλλιτεχνική ταυτότητα: η αείμνηστη σκηνοθέτις Μίρκα Γεμεντζάκη, η πολυσύνθετη ηθοποιός, σκηνοθέτις και συγγραφέας Χρύσα Δρακοπούλου, η γλυκιά παραμυθού Αφροδίτη Κανέλλη, και αργότερα, ο ηθοποιός-σκηνοθέτης Χάρης Γεωργιάδης και ο μουσικός-συγγραφέας Γιώργος Κωνσταντινίδης, με τους οποίους συνεργάζομαι μέχρι και σήμερα. Μετά την κρίση, που σταμάτησα να δουλεύω στη διαφήμιση, αφοσιώθηκα πλήρως στη σκηνική δημιουργία, το ένα έφερε τ’ άλλο, παραστάσεις, συνεργασίες, αλλά και το στήσιμο της Ομάδας Έκφρασης ΘΕΑΤΡΑΛΕ, που έχει ήδη στο βιογραφικό της αρκετές επιτυχίες και πολλά σχέδια για το μέλλον…


Athens24.gr: Ασχολείσαι πυρετωδώς με το νέο σου εγχείρημα που θα κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Πρόκειται για το «ΘΗΤΑ. Δύο Σκοτεινά Θαλασσινά Παραμύθια». Η παράσταση πραγματεύεται τη θάλασσα, τους ανθρώπους της και τη μοίρα τους. Επιμελείσαι σε παράλληλο χρόνο τη συγγραφή, τη μετάφραση, τη μουσική και συγχρόνως λαμβάνεις μέρος και υποκριτικά. Πώς τα προλαβαίνεις και πώς βάζεις τα όρια που αναλογούν σε κάθε κομμάτι της εμπλοκής σου;

Μάγια Ντελέζου:
Καταρχήν τα όρια είναι κυρίως χρονικά. Πρώτα προέκυψε η ιδέα του θαλασσινού concept, η συρραφή δηλαδή των δύο θαλασσινών “παραμυθιών”: από τη μια το πασίγνωστο ελληνικό δημοτικό ποίημα «Του Κυρ Βοριά» κι από την άλλη το κορυφαίο μονόπρακτο «Καβαλάρηδες στη Θάλασσα» του Ιρλανδού John Millington Synge. Στη συνέχεια ήρθε η μετάφραση του ιρλανδικού μονόπρακτου και η δραματουργική επεξεργασία των δύο κομματιών, ώστε ν’ αποκτήσουν περισσότερα κοινά σημεία και ν’ αποτελέσουν ενιαία παράσταση. Ύστερα ήρθε η σκηνοθεσία, η μουσική επιμέλεια, η εικαστική «τοποθέτηση» της παράστασης και φυσικά, η συμμετοχή μου σ’ αυτήν σαν ηθοποιός, στον απαιτητικό ρόλο της Καθλήιν στους «Καβαλάρηδες στη Θάλασσα». Το πιο σημαντικό όμως, πέραν του χρονικού προγραμματισμού, είναι οι συνεργάτες, οι άνθρωποι που πιστεύουν εξαρχής στο όραμά σου και παλεύουν δίπλα σου, ώστε να βγει αληθινό. Για μένα, οι άνθρωποι αυτοί είναι οι ηθοποιοί της Ομάδας ΘΕΑΤΡΑΛΕ (Γιάννης Βασιλικόπουλος, Μαρία Γαζή, Σταυρούλα Καλαϊτζή, Ερασμία Μαντά, Κωνσταντίνος Σαρρής, Βούλα Σφυρή), ο Νίκος Σιδηρόπουλος, ψυχή του ΑΡΧΕΛΑΟΥ Θέατρο, που είναι πλάι μας στη συμπαραγωγή και φυσικά, οι δύο τεχνικοί/καλλιτεχνικοί στυλοβάτες του εγχειρήματος: η Τίνα Πανουτσοπούλου στα κομμάτια της μετάφρασης και της εικαστικής επιμέλειας (σκηνικά, κοστούμια, styling) και ο Λευτέρης Σαρρής στη μελέτη του ήχου, των φωτισμών και των special effects. Χωρίς όλους αυτούς τους Ανθρώπους, το «ΘΗΤΑ» θα έμενε για πάντα στο χαρτί…


Athens24.gr: «Νερό κι αέρας, ένα το γαλάζιο. Παντού Θεός. Και μοίρα κοινή: η Θάλασσα θα σε θρέψει, θα θαυμάσει την αντρειοσύνη σου, αλλά σα σημάνει η ώρα, κοντά της θα θελήσει να σε πάρει. Για πάντα μέσα της. Θάνατος ή θαύμα; Επιστροφή στη μήτρα του Αιώνιου Θηλυκού…» Σε συνέχεια της ως άνω ερώτησης ,θα ήθελα να σου πω πως το τμήμα αυτό του εισαγωγικού κειμένου για την παράσταση «ΘΗΤΑ. Δυο Σκοτεινά Θαλασσινά Παραμύθια», με συνεπήρε και με προβλημάτισε. Θα ήθελες να το σχολιάσεις;

Μάγια Ντελέζου:
Οι άνθρωποι που ζουν κοντά στη Θάλασσα, ζουν απ’ αυτήν και ουσιαστικά γι’ αυτήν. Κατά τη γνώμη μου, στις φλέβες τους δεν κυλάει αίμα, αλλά νερό θαλασσινό… Είναι δεμένοι μαζί της μ’ ένα αόρατο γαλάζιο κουβάρι, μια σχέση αδηφάγα και ταυτόχρονα λυτρωτική. Όσο κι αν τους πονά η σκληρή ζωή τους πλάι της ή βαθιά στην ανοιχτοσύνη της, ακόμα κι αν είχαν άλλες επαγγελματικές διεξόδους, η Μοίρα που δένει τους θαλασσινούς με τη Θάλασσα, είναι τόσο δυνατή, που πάντα σ’ εκείνη θα επιστρέφουν. Ακόμα και για το τέλος της ζωής τους, θα προτιμούσαν μια καθάρια, θαλασσινή ταφή, “a clean burial”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο J.M.Synge. Γιατί είναι μαγικό το συναίσθημα που προκαλεί αυτό το Αιώνιο Θηλυκό σε όλους τους ανθρώπους, είναι σχεδόν γήτεμα, σαγήνη. Ακόμα κι αγριεμένη, τη Θάλασσα δεν μπορείς παρά να τη θαυμάσεις! Ακόμα κι αν θαλασσινός δεν είσαι, στέκεις εκστατικός απέναντι στη δύναμη και την απεραντοσύνη της. Γι’ αυτό ακριβώς και πιστεύω ότι το «ΘΗΤΑ» θ’ αγγίξει το κοινό. Είναι μια δουλειά που φτιάχνουμε με πολλή ευαισθησία, αγάπη και έμφαση στη λεπτομέρεια κι ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να σας αποκαλύψουμε περισσότερα, όταν θα πλησιάζει η πρεμιέρα μας τον Οκτώβριο.


Athens24.gr: Μυθοπλασία, σκηνοθεσία, γραφή, υποκριτική; Τι σε συγκινεί περισσότερο;

Μάγια Ντελέζου:
Ειλικρινά, δεν μπορώ να τα διαχωρίσω. Νιώθω μεγάλη πληρότητα και στις μοναχικές στιγμές που γράφω… και στις δημιουργικές στιγμές της σκηνοθεσίας… αλλά και όταν βρίσκομαι η ίδια επάνω στη σκηνή, υπηρετώντας το Ρόλο. Θα μπορούσε κάποιος να με χαρακτηρίσει συγκεντρωτική. Κι’ όμως, δεν είμαι. Απλά ίσως δεν μου φτάνει μόνο ένας δρόμος για να εκφράσω όλα όσα μέσα μου κρατώ… Μερικές από τις πιο επιτυχημένες παραγωγές της Ομάδας ΘΕΑΤΡΑΛΕ, «Το Γιασεμί απ’ τ’ Αντίκρυ», «Όταν ο Παπαδιαμάντης συνάντησε τον Άντερσεν» και το «Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα» είχαν αυτό ακριβώς το κοινό σημείο: ήμουν 100% πίσω από το βασικό όραμα της παράστασης κάθε φορά, το υπηρετούσα με όλες μου τις δυνάμεις -συγγραφικές, σκηνοθετικές, υποκριτικές- και βέβαια, ήμουν πολύ τυχερή που συν-εμπνεύστηκαν και ήρθαν δίπλα μου άξιοι συνεργάτες για να μοιραστούμε το όραμα, την προσπάθεια και την επιτυχία. Όσο για τη Μυθοπλασία… είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη, πανέμορφη ιστορία, μια κατηγορία μόνη της! Και μέσα μου και γύρω μου. Ίσως έχει να κάνει με τους προσωπικούς μου «δράκους» και ξαναγίνομαι παιδί…


Athens24.gr: Διάβασα πως η τέχνη της αφήγησης των παραμυθιών έχει αποδειχθεί πως συμβάλλει στην εκτόνωση και ανακούφιση ενός παιδιού, καθώς η συμμετοχή στην ροή του μύθου και η ταύτιση με τους ήρωες δρουν καταλυτικά στη ψυχοσύνθεσή του. Πώς το έχεις εισπράξει αυτό και πόσο βοήθησε και τη δική σου αυτό-εξέλιξη;


Μάγια Ντελέζου:
Η λέξη ΠΑΡΑΜΥΘΙ προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «Παραμυθία», που θα πει παρηγοριά. Ξέρετε ότι οι πρώτες αφηγήσεις, στην αυγή του χρόνου και για πολλά χρόνια μετά, είχαν κυρίως κοινό ενήλικες και λιγότερο παιδιά; Από εκεί καταλαβαίνουμε και τη δύναμη της αφήγησης. Καθιερώθηκε στο πέρασμα του χρόνου, σαν μια λυτρωτική διαδικασία, με αρχή-μέση-τέλος, που, βλέποντας την επιρροή της στον άνθρωπο, οι «παραμυθάδες» άρχισαν να τη χρησιμοποιούν και σαν παιδαγωγικό μέσο. Σιγά σιγά τα παραμύθια όπου γης, πήραν τη σημερινή τους μορφή, αλλά ποτέ δεν ξέφυγαν από την αρχική τους αποστολή: σε ταξιδεύουν νοερά, σε τοποθετούν πλάι στον ήρωα, συμπάσχεις, συν-αγωνίζεσαι, ταυτίζεσαι εν μέρει και τέλος βρίσκεις μαζί του την ιδανική λύση, ώστε να «ζουν όλοι καλύτερα»… Γιατί αυτός είναι ο στόχος, τίποτα δεν είναι τυχαίο στα λόγια των παραμυθιών. Να ζήσουμε όλοι καλύτερα. Και τα παιδιά, με την άπειρη σοφία τους, το γνωρίζουν καλά αυτό. Είναι εκπληκτικό το πώς ηρεμούν όταν ξεκινά να ακούγεται ή να δραματοποιείται μπροστά τους μια αφήγηση, ένα παραμύθι, μια ιστορία. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς αναλαμβάνουν δημιουργική δράση, όταν τους λες «έλα να ζωντανέψουμε μαζί το παραμύθι»! Ήμουν πολύ τυχερή να το ζήσω έντονα όλο αυτό, μέσα από τις παραστάσεις του έργου «Κάποτε στη Μελωδιούπολη», μαζί με το Γιώργο Κωνσταντινίδη στον Ελληνικό Κόσμο, μέσα από τις ΠαραμυθοΒραδιές που οργανώνω συχνά με φίλους παραμυθάδες, αλλά και μέσα από τις παραστάσεις του έργου «Το Φορτηγάκι της Αγάπης» την περασμένη σεζόν στο Θέατρο Εργοτάξιον. Το συγκεκριμένο παραμύθι το έγραψα πριν πολλά χρόνια, το διασκεύασε για θέατρο και το σκηνοθέτησε ο Χάρης Γεωργιάδης και όπως όλα δείχνουν, πάμε για δεύτερη σεζόν παραστάσεων. Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, αυτό που κρατάς στο τέλος της μέρας, το πιο πολύτιμο αγαθό, είναι το ευτυχισμένο χαμόγελο του παιδιού που ήρθε κοντά σου, μπήκε στο παραμύθι σου και το έκανε δικό του…


Athens24.gr: Ο θεατής, κατά τη δική μου άποψη, δεν πρέπει να είναι ένας παθητικός δέκτης του θεάματος αλλά ένας θεατής ενεργητικός, προκειμένου να συν-δημιουργεί και να δίνει ώθηση και τροφή για σκέψη τόσο στον εαυτό του όσο και στον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς. Θα ήθελα την άποψή σου καθώς και το βαθμό που σε έχει επηρεάσει στη δουλειά σου.

Μάγια Ντελέζου:
Θα ήταν ιδανικό οι παραστάσεις «για μεγάλους» να είχαν την ίδια διαδραστικότητα που έχουν σήμερα, πλέον, όλες οι παραστάσεις για παιδιά! Να μην υπάρχει αυτός ο αόρατος τοίχος που χωρίζει τον ηθοποιό από το θεατή. Ωραίο και μεγάλο στοίχημα, που όμως δεν κερδίζεται εύκολα, κατά τη γνώμη μου. Ωστόσο, η μαγική στιγμή της ένωσης των δύο, υπάρχει, προσωπικά το έχω δει, το έχω αισθανθεί πολλές φορές, ειδικά σε περιπτώσεις που το έργο που παρουσιάζεις, αγγίζει πολύ το θεατή, ξυπνώντας μνήμες και βιώματα. Για παράδειγμα, δε θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που παίζαμε «Το Γιασεμί απ’ τ’ Αντίκρυ» (ένα έργο δικό μου, γραμμένο με πολύ αγάπη για τη Μικρασιατική Καταστροφή, βασισμένο σε αφηγήσεις της μικρασιάτισσας μητέρας μου), όπου η ένταση των θεατών, η συμμετοχή τους στο δρώμενο ήταν τόσο ισχυρή και ταυτόχρονα ήσυχη, που ναι μεν δεν ακουγόταν «κιχ» απ’ την πλατεία, αλλά ακούγαμε ξεκάθαρα όλοι πάνω στη σκηνή τους μικρούς πνιχτούς λυγμούς των θεατών που θυμόνταν τα δικά τους βιώματα… Είναι πολύτιμο αυτό. Επιτόπου ανατροφοδοτείσαι και χτίζεις μια σχέση πολύ δυνατή με το κοινό.


Athens24.gr: Πόσο σε απασχολούν οι απόψεις των κριτικών; Είσαι αποστασιοποιημένη από βραβεία και από κριτικές;

Μάγια Ντελέζου:
Καθόλου αποστασιοποιημένη, ίσα ίσα. Ποιός δε χαίρεται ν’ ακούει έναν καλό λόγο για τη δουλειά του; Να δέχεται μια αναγνώριση, έναν έπαινο, ένα βραβείο… Τη σεζόν που πέρασε, βραβεύτηκαν από την UNESCO Πειραιώς και Νήσων τρεις θεατρικές παραγωγές τις οποίες συν-δημιούργησα και συμμετείχα: οι παιδικές παραστάσεις «Το Φορτηγάκι της Αγάπης» και «Κάποτε στη Μελωδιούπολη» και η μουσικοθεατρική παράσταση «Δυο Ζωές Ταξίδι». Επίσης, η παράσταση που ανεβάζουμε το φθινόπωρο «ΘΗΤΑ: Δυο Σκοτεινά Θαλασσινά Παραμύθια» τελεί ήδη υπό την αιγίδα του Ναυτικού Μουσείου της Ελλάδος, σαν αναγνώριση για τη θεματολογία του έργου μας. Είναι μεγάλη τιμή για μας τέτοιες πρωτοβουλίες. Είναι κινήσεις που πάντα μας επηρεάζουν θετικά, μας βοηθούν να συνεχίσουμε και -ακόμα κι αν είμαστε μετριόφρονες- μέσα μας το χαιρόμαστε σαν μικρά παιδιά, ας το παραδεχτούμε. Όπως μας θλίβει ή μας κινητοποιεί μια αρνητική κριτική, έτσι θα έπρεπε να μας χαροποιεί και να μας δίνει φτερά μια θετική. Αρκεί πάντα να είναι καλόπιστες και οι μεν και οι δε. Η αρνητική κριτική οφείλει να έχει μέσα της τη δυναμική του να σε κάνει καλύτερο, όχι απλά να σε καταδικάσει. Αλλιώς είναι εμπάθεια και μόνο. Η θετική από την άλλη, οφείλει να είναι ουσιαστική, όχι τυπική και σε κάθε περίπτωση –θετικής ή αρνητικής κριτικής- είναι καθήκον μας να «φιλτράρουμε» αυτά που ακούμε. Και να συνεχίζουμε.


Athens24.gr: Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να είναι κοινωνικά ή πολιτικά ενταγμένος;

Μάγια Ντελέζου:
Πιστεύω ότι θα πρέπει να έχει Φωνή. Να τολμά ν’ αρθρώνει κοινωνικό λόγο μέσα από την Τέχνη του, είτε αυτή είναι το Θέατρο, είτε οποιαδήποτε άλλη μορφή Τέχνης. Στις μέρες που ζούμε, ο καθένας μας -καλλιτέχνης ή όχι- οφείλει να αρθρώνει λόγο, μήπως και καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα. Ο καλλιτέχνης λοιπόν, ίσως είναι λίγο πιο «τυχερός» σε αυτό το κομμάτι, λόγω της έκθεσής του απέναντι σε κοινό. Κι έτσι, από το μετερίζι μας ο καθένας, έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει συνειδήσεις, να ξυπνήσει συναισθήματα, ακόμα και επαναστάσεις, μεγάλες ή μικρές, προσωπικές ή κοινωνικές. Όμως, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, οφείλουμε να είμαστε διπλά προσεκτικοί, υπεύθυνοι και πάντα με κίνητρα αγαθά και ξεκάθαρα…


Athens24.gr: Πού πάσχει η Ελληνική κοινωνία; Η Ελλάδα βλέπει την παρακμή της και όμως δεν αντιδρά. Πού οφείλεται αυτό;

Μάγια Ντελέζου:
Δεν ξέρω, μας ψεκάζουν; Αστειεύομαι… Η ελληνική κοινωνία είναι, κατά τη γνώμη μου, μια κοινωνία κουρασμένη, αποκαρδιωμένη. Δυσκολεύεται να πάρει αναπνοή από τα καθημερινά απανωτά χτυπήματα, σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό επίπεδο. Δεν ξέρω αν ο τρόπος που λειτουργούμε είναι μη-αντίδραση ή καρτερικότητα. Ξέρετε, το έχουμε «διδαχτεί» σαν λαός αυτό. Είναι στο DNA μας η υπομονή. Και η συνείδηση που σιγοβράζει. Τετρακόσια χρόνια τουρκοκρατίας, για παράδειγμα. Γενιές και γενιές σκλάβων. Και τελικά η Επανάσταση ήρθε. Υπήρξαν όμως φωτισμένα μυαλά που άναψαν τις πρώτες σπίθες. Αυτό ακριβώς που μας λείπει σήμερα. Φωτισμένα μυαλά, ανοιχτά, με κίνητρό τους την αλήθεια.


Athens24.gr: Ο μανιχαϊσμός, η τάση δηλαδή που έχουμε ως Έλληνες, όντας διχαστικοί ή δογματικοί και αφορά σε καίρια ζητήματα όπως το έθνος, η ιδεολογία κτλ, μας οδήγησαν πολλές φορές σε ακραίες συμπεριφορές. Εκτιμάς πως θα έρθει ποτέ η στιγμή που όλοι μαζί θα δράσουμε συλλογικά για το καλό της χώρας ή είναι στο DNA μας οι ιδεοληψίες και τα συμπλέγματα;

Μάγια Ντελέζου:
Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει αυτό. Εκείνο όμως που σίγουρα γνωρίζουμε, είναι η μέχρι τώρα πορεία μας, η Ιστορία μας σαν έθνος. Αν τη γνωρίζουμε και όσο τη συμβουλευόμαστε, δεν θα πέφτουμε στα ίδια λάθη. Ναι, θα έλεγε κανείς ότι σαν λαός αγαπάμε την οπαδοποίηση, ίσως ακόμα και τη διχόνοια. Όμως πάντα στο τέλος γινόμαστε αλληλέγγυοι. Και μεταξύ μας και απέναντι στους άλλους. Ένα από τα αγαθά που μας δίδαξε η Κρίση, είναι ακριβώς αυτό. Η Αλληλεγγύη, ένα συναίσθημα ξεχασμένο για χρόνια στη ντουλάπα της Ευημερίας μας, ευτυχώς ανασύρθηκε και μας ενώνει ξανά. Άρα, μπορούμε να ελπίζουμε!


Athens24.gr: Αν έσβηνες με μια γομολάστιχα όσα έχεις καταπιαστεί και ξανάρχιζες τη διαδρομή σου από το μηδέν υπάρχει κάτι που θα παρέλειπες;

Μάγια Ντελέζου:
Τίποτα απολύτως. Αλλά θα μπορούσα να έχω ένα τετράδιο να γράψω άλλα τόσα; Και την υγεία, τη διάθεση και το χρόνο μπροστά μου να τα πραγματοποιήσω…


Athens24.gr: Ποιο είναι το νόημα της ζωής για εσένα; Τι είναι αυτό που θα ήθελες να κατακτήσεις προκειμένου στο πέρας της διαδρομής σου να αισθανθείς πλήρης;

Μάγια Ντελέζου:
Ευτυχώς, ανήκω στους τυχερούς ανθρώπους που πολλά από αυτά που ονειρεύτηκαν να κάνουν, τα κατάφεραν ή τα έφερε η ζωή έτσι, ώστε να βγουν αληθινά. Όχι όλα βέβαια, είναι πολλά ακόμα αυτά που θα ήθελα να ζήσω ή να δημιουργήσω. Αλλά αυτό είναι και το σημαντικό: γεροί να είμαστε και να μη σταματάμε να ονειρευόμαστε, να θέτουμε ολοένα καινούριους στόχους, ώστε πάντα κάτι όμορφο να έχουμε να «κυνηγάμε», ακόμα κι αν είναι χίμαιρα, ακόμα κι αν μας πούνε Δον Κιχώτες! Τώρα… για να αισθανθώ πραγματικά πλήρης, σκέφτομαι ότι το μόνο ίσως που μου λείπει (εκτός απ’ τα ευρώ που λείπουν σ’ όλους μας!), είναι το να κάνω μια δική μου οικογένεια…


Athens24.gr: Ένα motto που σε χαρακτηρίζει;

Μάγια Ντελέζου:
«Το Καλό θα νικήσει».




----------
Έπη Τρίμη
για Athens24.gr

 

Περισσότερα θέματα








Last News

Αρχείο Ειδήσεων


AGENDA I T?at??

Διαφήμιση στο ATHENS 24 I Πληροφορίες I Sitemap I Επικοινωνία
Copyright © 2007 | ATHENS 24 MEDIA Ε.Π.Ε. | All rights reserved