Home > News 24 > Πανόραμα

ΠΑΝΟΡΑΜΑ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

14.06.2018

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Γωγώ Ατζολετάκη: «Κι όμως εμείς θα πάμε στον Παράδεισο» των εκδόσεων Ιωλκός






Βρεθήκαμε πριν λίγες ημέρες στη γιορτή –παρουσίαση του νέου βιβλίου της Γωγούς Ατζολετάκη, στη στοά του βιβλίου επί της οδού Πεσματζόγλου 5.

Είναι ένας όμορφος χώρος που στεγάζει και το θέατρο Κουν. Παρά τη βροχή όλοι οι αγαπημένοι της φίλοι, συνάδελφοι και κάποιοι επίλεκτοι δημοσιογράφοι ήμασταν εκεί για να την τιμήσουμε για την προσφορά της και στη λογοτεχνία.

Στο πάνελ κάθισαν αξιόλογοι άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων. Παρόντες ο κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο εκδότης -δημοσιογράφος και λογοτέχνης Γιάννης Κορίδης, η εξαιρετική ψυχολόγος κ. Μάγδα Δασκαλάκη και βέβαια δύο εξαίρετες ηθοποιοί οι κ.κ. Μαρία Αλιφέρη και Νταίζη Σεμπεκοπούλου που όταν διάβασαν αποσπάσματα του εν λόγω βιβλίου, μού ήρθαν δάκρια στα μάτια.

Παρόντες μεταξύ άλλων η Μαρία Ιωαννίδου, η Μαίρη Ραζή, ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Κώστας Βενετσάνος, η Τζένη Κολλάρου –Καλλέργη, ο Ντίνος Καρύδης, η Τάνια Χαροκόπου, η Βούλα Σαραντάρη, η Μαίρη Γκαζιάνη, η Μαρία Σόκαλη, ο Κυριάκος Γεραμπίνης, η Αννίτα Πατσουράκη, η Ντομένικα Ρέγκου, ο Μιχάλης Γριβέας, ο Πάρις Κατσίβελος, ο Δημήτρης Βερύκιος, ο Σπύρος Γεώργας και ο σύζυγός της Γωγούς Στέλιος Συρμόγλου.

Η Γωγώ Ατζολετάκη είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, θιασάρχης, παραγωγός ραδιοφώνου και συγγραφέας υπέροχων βιβλίων («Προσωπική απόδραση», «Ηθοποιός, Σκιά και Φως», «Σαν άσπρο πούπουλο σ’ απέραντο γαλάζιο», «Η φίλη σου Ροζαλία», «12 και 5 αμαρτωλές ιστορίες», «το Ζ της ζωής»).

Το νέο της βιβλίο «Κι όμως εμείς θα πάμε στον Παράδεισο» είναι ένα μυθιστόρημα που με κέντρισε ο τίτλος σε πρώτο χρόνο και βέβαια τα αποσπάσματα που αναγνώστηκαν, στη συνέχεια. Κατά την ανάγνωσή του, δε, ένιωσα λες και ήμουν μέσα στο δωμάτιο που διαδραματιζόταν η σχέση μητέρας – κόρης.

Για να πάρετε μια εικόνα γραφής θα αναφέρω κάποιες διάσπαρτες φράσεις:

-« Χτύπα όσο θες. Και μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία να χτυπάς, δεν πρόκειται να ανοίξω. Κανένανε δε θέλω. Κανένα σας δε θέλω να δω».

-«Τα λεφτά …το άγχος… έχω λεφτά ζω –δεν έχω λεφτά, πεθαίνω… Σημασία δεν έχει που πεθαίνω, σημασία έχει το πώς θα πεθάνω χωρίς λεφτά- άστεγος, σ’ ένα παγκάκι, στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, παρατημένος σε κάποιο ίδρυμα- … πεθαίνω από το κρύο, πεθαίνω από την πείνα, πεθαίνω από το φόβο, πεθαίνω από μοναξιά, πεθαίνω από αρρώστια… πού λεφτά για νοσοκομείο;… άδικο, άδικο να αποφασίζει το χρήμα τον τρόπο του θανάτου, απάνθρωπο για τον άνθρωπο να πορεύεται προς το τέλος του μ’ αυτόν τον τρόμο…».

- «Θα σε πληγώσουνε, όλοι θα σε πληγώσουνε. Θα σ’ εκμεταλλευτούνε κι ύστερα θα σε πετάξουνε στον κάλαθο των αχρήστων». Φόβοι, φοβίες…με μόλυνες με φόβο. Ψεύτρα!»

Δίνει τροφή για σκέψη τόσο στις μάνες όσο και σε μας τους νεότερους ανθρώπους που αύριο θα έχουμε τις δικές μας οικογένειες.


Υπόθεση:

Δύο γυναίκες ζουν το δικό τους δράμα σ’ ένα σπίτι. Αποκομμένες από τον έξω κόσμο. Ο ομφάλιος λώρος της κόρης (Ελισάβετ), παλεύει μέχρι το τέλος της ζωής της μητέρας της (Μάρθα) να κοπεί.

Μια σχέση αγάπης, εξάρτησης, ζήλιας, πόνου και μίσους από τα νεανικά χρόνια της κόρης μέχρι τη στιγμή που η μητέρα της φεύγει από τη ζωή. Τα συναισθήματα οργής μεταλλάσσονται σ’ αγάπη και στοργή και τούμπαλιν, όπως γίνεται και στην πραγματική και καθημερινή ζωή. Ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης; Μήπως και οι δύο αυτές γυναίκες που έζησαν παράλληλο βίο, εναλλάξ;

Ο ξύλινος σταυρός της κόρης όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ένα με το σώμα της Ελισάβετ να τη βαραίνει και να την οδηγεί σ’ απόγνωση, ανασφάλεια και στιγμές τρέλας που απέχουν κυριολεκτικά μια λεπτή τρίχα λευκών μαλλιών από το γέρικο κεφάλι της μητέρας (Μάρθας).

Δυστυχώς, δεν μπορώ να αποκαλύψω την πλοκή και ίσως η υπόθεση να φαντάζει ασαφής. Οι 204 όμως σελίδες του βιβλίου κυλούν σαν το νερό και πραγματικά είναι δύσκολο να το αφήσεις από τα χέρια σου. Φανταστείτε, δε, πως το διάβασα όλο απνευστί μέσα σε 4ωρες!


Κριτική:

«Κι όμως εμείς θα πάμε στον Παράδεισο» …και «ναι» παράδεισος και κόλαση είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όλα έχουν να κάνουν με τη δική μας εσωτερική σκέψη κι ανάλυση των πραγμάτων. Παράδεισος μπορεί να είναι ένα νόστιμο μήλο που απολαμβάνεις, μια έντονη ερωτική στιγμή, ένας καλός λόγος, ένα φιλί στο μάγουλο, ένα δάκρυ ανακούφισης και κόλαση λίγα λεπτά μετά ακριβώς το ίδιο πράγμα, αν το δεις και το αναλύσεις με μια διαφορετική οπτική.

Πρόκειται γι’ ένα βιβλίο γραμμένο από μια γυναίκα με πλούσιο ψυχικό κόσμο. Η Γωγώ Ατζολετάκη περιγράφει μια ιστορία που μπορεί να συμβεί και στο διπλανό μας σπίτι είτε σήμερα, είτε σε 50 χρόνια. Η ζωή δύο γυναικών με τις χαρές και τις λύπες να είναι ο αόρατος βρόγχος στην ηρωίδα του βιβλίου (Ελισάβετ – κόρη της Μάρθας).

Η ιστορία είναι σκληρή κι όλο το βιβλίο δε χαϊδεύει αυτιά. Είναι όμως εύληπτο, γι’ αυτό και διαβάζεται απνευστί. Ο τρόπος γραφής (μονόλογος) αν ποτέ γίνει παράσταση θεατρική θα σαρώσει. Τόσο για τη θεματική της όσο και την πλοκή των πραγμάτων. Θα το χαρακτήριζα γυναικείο βιβλίο, ωστόσο ίσως και να το αδικώ γιατί ο οποιοσδήποτε που θέλει τροφή για σκέψη μπορεί να το απολαύσει. Η απόλαυση κατ’ εμέ δεν προέρχεται μόνο από τη χαρά αλλά και από τις διεργασίες που κάνουμε όταν διαβάζουμε κάτι που ερεθίζει το μυαλό και την ψυχή μας.

Η πορεία της Ελισάβετ και της Μάρθας συνθέτουν μα ιστορία περιγραφική με εικόνες και σκηνές που διαβάζοντάς τες νιώθεις παρόν/ουσα. Φράσεις γεμάτες νόημα, δύναμη, λιτές γλυκές και άλλοτε σκληρές συνθέτουν ένα μυθιστόρημα που θα μπει μέσα στην καρδιά σας και το συστήνω χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό!


----------
Έπη Τρίμη
για Athens24.gr

 

Περισσότερα θέματα








Last News
Next News

Αρχείο Ειδήσεων

Περίοδο από - εώς


Διαφήμιση στο ATHENS 24 I Πληροφορίες I Sitemap I Επικοινωνία
Copyright © 2007 | ATHENS 24 MEDIA Ε.Π.Ε. | All rights reserved